<?xml version="1.0" encoding="utf-8" ?>
<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" >
<channel>
<title>تأمل‌ات ناگزیر</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/</link>
<description></description>
<language>fa</language>
<generator>blogfa.com</generator>
<lastBuildDate>Thu, 12 Nov 2009 06:32:18 GMT</lastBuildDate>
<item>
<title>واقعیت برای کسانی است که نمی‌توانند رویا را تاب بیاورند.</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-128.aspx</link>
<description>
&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;...&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;در «جامعه‌ نمایش» کنونی، که در آن، آنچه به‌عنوان واقعیت روزمره تجربه
می‌کنیم بیشتر و بیشتر شکل واقعیت ساخته‌شده از دروغ را به خود می‌گیرد،
بصیرت‌های فروید ارزش حقیقی خود را نشان می‌دهند. بازی‌های کامپیوتری را
در نظر بگیرید که بعضی از ما را مسحور خود می‌کنند، بازی‌هایی که یک فرد
ناتوانِ روان‌رنجور را قادر می‌سازند تا در شخصیت یک نرینه‌ متجاوز فرو
رود، مردهای دیگر را کتک بزند و به‌نحوی خشونت‌آمیز از زنان کام بگیرد.
به‌سهولت می‌توانیم فرض کنیم که این فرد ناتوان برای فرار از واقعیت کرخت
و عاجزانه‌اش به فضای مجازی پناه می‌برد. اما شاید این بازی‌ها حرف بیشتری
برای گفتن داشته باشند. چه می‌شود اگر، حین بازی، من درون منحرف و
لجام‌گسیخته شخصیت خود را به‌وضوح بیان ‌کنم، درونی که به‌دلیل ممانعت‌های
اخلاقی ـ اجتماعی نمی‌توانم در زندگی واقعی به آن جامه عمل بپوشانم؟ آیا
شخصیت مجازی من تا حدی «واقعی‌تر از واقعیت نیست»؟ آیا این دقیقا
بدین‌خاطر نیست که من می‌دانم این «فقط یک بازی» است و در آن همه کارهایی
را که هیچ‌‌گاه در دنیای واقعی قادر به انجام آنها نیستم می‌توانم انجام
دهم؟ در این معنای دقیق، همان‌طورکه لکان بیان داشته، ساختار حقیقت مانند
امری تخیلی است: گاه آنچه در رویا آشکار می‌شود، حتی در رویاپردازی‌های
روزانه، حقیقتی است که واقعیت اجتماعی، خود، بر مبنای سرکوب آن بنا نهاده
می‌شود. این‌‌جا مهم‌ترین درس کتاب تفسیر رویا نهفته است: واقعیت برای
کسانی است که نمی‌توانند رویا را تاب بیاورند.&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;...&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;indvDate&quot;&gt;اسلاوی ژیژک/ ترجمه: عباس ارض‌پیما/جديد - 19 آبان 1388&lt;br /&gt;مطب کامل را در &lt;a style=&quot;color: rgb(0, 0, 255);&quot; href=&quot;http://www.rokhdaad.com/spip.php?article330&quot; title=&quot;فروید زنده است&quot;&gt;رخداد &lt;/a&gt;بخوانید.&lt;/div&gt;
</description>
<pubDate>Thu, 12 Nov 2009 06:32:18 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=128</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-128.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>فروید زنده است!</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-127.aspx</link>
<description>
&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;...&lt;br /&gt;به‌طور سنتی از روان‌كاوي انتظار رفته است که بیمار را قادر سازد تا بر
موانع دست‌یابی به رضایت جنسیِ به‌هنجار چیره شود: اگر نمی‌توانی ارضا شوی
پیش یک روان‌کاو برو، او به تو کمک خواهد کرد تا از شر بازدارنده‌های‌ات
خلاص شوی. حال که از هرسو با فرمان «لذت ببر!» بمباران می‌شویم، شاید
روان‌كاوي باید به نحو دیگری نگریسته شود، به‌عنوان تنها گفتمانی که در آن
شما مجاز به لذت نبردن هستید: نه «مجاز نبودن به لذت بردن»، بلکه رهاشده
از فشار لذت بردن.&lt;br /&gt;...&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;indvDate&quot;&gt;اسلاوی ژیژک/ ترجمه: عباس ارض‌پیما/جديد - 19 آبان 1388&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;مطب کامل را در &lt;a style=&quot;color: rgb(0, 0, 204); background-color: rgb(255, 255, 255);&quot; href=&quot;http://www.rokhdaad.com/spip.php?article330&quot; title=&quot;فروید زنده است&quot;&gt;رخداد &lt;/a&gt;بخوانید.&lt;/div&gt;</description>
<pubDate>Thu, 12 Nov 2009 06:16:18 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=127</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-127.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>شیزوفرنی</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-126.aspx</link>
<description>&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;آیا تمام الهامات دینی&lt;/p&gt;&lt;p&gt;و همه‌ی آنچه در گوش پیامبران نواخته شده&lt;/p&gt;&lt;p&gt;عارضه‌ای شیزوفرنیک بوده است ؟&lt;/p&gt;
&lt;input type=&quot;hidden&quot; id=&quot;gwProxy&quot;&gt;&lt;!--Session data--&gt;&lt;/input&gt;&lt;input type=&quot;hidden&quot; id=&quot;jsProxy&quot; onclick=&quot;jsCall();&quot; /&gt;&lt;div id=&quot;refHTML&quot;&gt;&lt;/div&gt;</description>
<pubDate>Sun, 01 Nov 2009 12:42:08 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=126</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-126.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>ولایت مطلقه فقیه و اشاعره</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-125.aspx</link>
<description>&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;...&lt;br /&gt;از منظر 
						اخلاقی، تفاوت نظریه ولایت مطلقه فقیه و نظریه اخلاق 
						اشاعره، از جمله در آن است که نزد اشاعره این حکم و اراده 
						خداوند است که معیار حسن و قبح اخلاقی است، اما در نظریه 
						ولایت فقیه، این تشخیص و مصلحت سنجی ولی فقیه است که خوبی 
						یا بدی امور را تعیین می کند. بنابراین، در اینجا هیچ عملی 
						در ذات خود خوب یا بد نیست. حسن و قبح امور یکسره تابع مصلحتی 
						است که تشخیص آن بر عهده ولی فقیه است.&lt;br /&gt;...&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot;&gt;برگرفته از &lt;/font&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; color=&quot;#ea612b&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://www.arashnaraghi.org/articles/Islamicjurist.htm&quot; title=&quot;آرش نراقی&quot;&gt;نقد اخلاقی نظریه ولایت فقیه &lt;/a&gt;- نوشته آرش نراقی&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
</description>
<pubDate>Mon, 26 Oct 2009 07:57:59 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=125</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-125.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>رخ ندادن</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-124.aspx</link>
<description>&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;انتخابات 22 خرداد اصلا رخ نداده است.&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;تقدیم به ژان بودریار - با احترام&lt;/p&gt;
</description>
<pubDate>Sun, 25 Oct 2009 06:52:13 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=124</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-124.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>ازدواج</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-123.aspx</link>
<description>&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;ازدواج قراردادی است بین دو شخص عاقل و بالغ از جنس مخالف بر اساس استفاده‌ی متقابل از اندام‌های تناسلی&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;امانوئل کانت&lt;br /&gt;از پیشگفتار کتاب &quot; کژ نگریستن &quot; نوشته‌ی اسلاوی ژیژک - ترجمه‌ی مازیار اسلامی و صالح نجفی&lt;/p&gt;
</description>
<pubDate>Thu, 22 Oct 2009 11:24:33 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=123</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-123.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>شخصيت ويرانگر</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-122.aspx</link>
<description>&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;
 
&lt;/font&gt;&lt;div class=&quot;entry-body rtl&quot;&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div class=&quot;item-body&quot;&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: right; direction: rtl;&quot;&gt;
&lt;p align=&quot;justify&quot; dir=&quot;rtl&quot; style=&quot;background: white none repeat scroll 0% 0%; text-align: justify; line-height: 18pt; vertical-align: top; -moz-background-clip: border; -moz-background-origin: padding; -moz-background-inline-policy: continuous;&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-size: 8pt;&quot;&gt;شخصيت ويرانگر را اين احساس زنده نگه نمي‌دارد كه زندگي ارزش‌ِ زيستن را دارد، بلكه اين احساس كه خودكشي به زحمت‌اش نمي‌ارزد. &lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p align=&quot;right&quot; dir=&quot;rtl&quot; style=&quot;background: white none repeat scroll 0% 0%; text-align: justify; line-height: 18pt; vertical-align: top; -moz-background-clip: border; -moz-background-origin: padding; -moz-background-inline-policy: continuous;&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: rgb(0, 0, 0);&quot;&gt; &lt;/span&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;color: rgb(0, 0, 0); font-size: 8pt;&quot;&gt;منبع: مجلد دوم از جلد چهارم مجموعه آثار بنيامين، نسخه انتشارات روزكامپ، به‌تصحيح رولف تيده‌مان، صص، 396-398&lt;br /&gt;ترجمه: امیدمهرگان&lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; style=&quot;background: white none repeat scroll 0% 0%; text-align: justify; line-height: 18pt; vertical-align: top; -moz-background-clip: border; -moz-background-origin: padding; -moz-background-inline-policy: continuous; color: rgb(0, 0, 102);&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;این یادداشت ظاهرا از روی وب‌سایت رخداد پاک شده است. از دوستانی که اطلاع دادند تشکر میکنم. متن کامل یادداشت را در زیر می‌آورم :&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;&lt;div class=&quot;title&quot;&gt;&lt;hr width=&quot;100%&quot; size=&quot;2&quot; /&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://mosbateman.blogfa.com/post-3126.aspx&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/font&gt;&lt;/div&gt;
		

&lt;table width=&quot;100%&quot; cellspacing=&quot;0&quot; cellpadding=&quot;0&quot; border=&quot;0&quot; id=&quot;table8&quot;&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr align=&quot;justify&quot;&gt;
&lt;td width=&quot;40%&quot; style=&quot;border-bottom: 1px solid rgb(0, 0, 0);&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;indvDate&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;مترجم: امید مهرگان&lt;/font&gt;&lt;/div&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr align=&quot;justify&quot;&gt;
&lt;td width=&quot;40%&quot; style=&quot;border-bottom: 1px solid rgb(0, 0, 0);&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;indvDate&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;تاریخ: 30 دي 1385&lt;/font&gt;&lt;/div&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr align=&quot;justify&quot;&gt;
&lt;td colspan=&quot;2&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/font&gt;
&lt;div class=&quot;indvText&quot;&gt;
&lt;p dir=&quot;rtl&quot; class=&quot; &quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;براي
هرکس ممكن است پيش آمده باشد كه وقتي به زندگي‌اش واپس مي‌نگرد به اين
نكته پي برد كه كمابيش تمام الزامات و تقيدهايي كه او در روند زندگي از سر
گذرانده است، ريشه در منش آدمياني داشته است كه ديگران جملگي در مورد
«شخصيت ويرانگر»شان متفق‌القول بوده‌اند. اين فرد سرانجام روزي، شايد از
سر تصادف، به اين واقعيت برخواهد خورد، و هرچه شوك و ضربۀ وارد بر او
قوي‌تر باشد، لاجرم بخت وي براي بازنماييِ شخصيت ويرانگر بيشتر خواهد بود.&lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;
&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; class=&quot; &quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;شخصيت
ويرانگر فقط يك شعار سراغ دارد: جا بازكردن، و فقط با يك فعاليت آشناست:
روبيدن [و كنارزدن]. نياز او به هواي تازه و فضاي باز از هر نفرتي
نيرومند‌تر است. شخصيت ويرانگر، جوان و سرزنده و شاد است. زيرا ويرانگري،
با روبيدن ردپاهاي سن‌و‌سال، آدمي را جوان مي‌سازد؛ او شادي مي‌كند، زيرا
هر نوع كنارزدن و دورانداختني به‌معناي تقليل يا چه‌بسا امحاي شروط [و
قيود] آدمي است. ولي آنچه از همه بيشتر در تحقق اين تصويرِ آپولوني سهم
دارد، بصيرت نسبت به اين نكته است كه جهان تا چه‌‌پايه سهل و ساده مي‌گردد
آنگاه كه شأن ويرانگري‌اش به محك گذاشته مي‌شود. اين شأن و شايستگي همان
بند يا علقه‌اي است كه هر آنچه را وجود دارد دربرمي‌گيرد و وحدت‌ مي‌بخشد.
اين منظره‌اي است كه به شخصيت ويرانگر، صحنه‌اي براي نمايش عرضه مي‌كند كه
واجد ژرف‌ترين هارموني است. شخصيت ويرانگر به‌هنگام كار همواره سرحال و
زنده است. اين طبيعت است كه ضرب‌آهنگ او را تعيين مي‌كند، دست‌كم به‌طور
غيرمستقيم، زيرا او از طبيعت پيشي مي‌گيرد. در غير اين صورت، خودِ طبيعت
عمل ويرانگري را بر عهده خواهد گرفت. شخصيت ويرانگر هيچ تصوير [يا تصور]
الهام‌بخشي پيش چشم ندارد. نيازهاي او اندك است، و ناچيز‌ترين‌شان نياز به
دانستن اين است كه چه‌چيز جاي آنچه را او ويران كرده است، خواهد گرفت. پيش
از همه، حتي براي لحظه‌اي، آن فضاي خالي، آن مكاني كه شيء در آنجا قرار
داشته است، قرباني در آنجا زيسته است. بي‌شك بايد كسي پيدا شود كه به اين
فضا نياز داشته باشد بي‌‌آنكه آن را انباشته و پُر سازد. &lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;
&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; class=&quot; &quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;شخصيت
ويرانگر كارش را انجام مي‌دهد، فقط از كار خلاقه است كه دوري مي‌كند. درست
همان‌طور كه خالق انزوا مي‌جويد، او نيز پيوسته بايد در احاطة آدميان و
كساني باشد كه به اثرگذاريِ كارش شهادت مي‌دهند. شخصيت ويرانگر درحكم يك
علامت (&lt;/span&gt;&lt;em&gt;&lt;span lang=&quot;DE&quot; dir=&quot;ltr&quot;&gt;signal&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;)
است. او درست همان‌‌گونه در معرض شايعه قرار دارد كه يك نشان سه‌وجهي، در
تماميِ وجوه‌اش، در معرض باد. صيانت از او دربرابر شايعه بي‌معناست. شخصيت
ويرانگر هيچ علاقه‌‌اي به فهميده‌شدن ندارد [بنابراين اهل توضيحات اضافه
نيست]. او جد‌و‌جهد در اين سمت‌و‌سو را عملي سطحي مي‌داند. سوءفهم‌شدن [يا
مورد سوءتفاهم‌ قرارگرفتن] نمي‌تواند آسيبي به او برساند. برعكس، با آن
دسته‌و‌پنجه‌ نرم مي‌كند و به مصاف‌اش مي‌رود، درست همچون اوراكل‌ها [ يا
معابد وحي]، همان نهاد‌هاي ويرانگر دولت، كه به مصاف‌اش مي‌رفتند. وراجي،
اين خرده‌بورژوايي‌‌ترينِ پديده‌ها، فقط بدين‌خاطر شروع مي‌شود كه مردم
دوست‌ ندارند مورد سوءفهم قرار گيرند. شخصيت ويرانگر بدفهمي را تحمل
مي‌كند؛ او وراجي را ترغيب نمي‌كند.&lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;
&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; class=&quot; &quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;شخصيت ويرانگر، دشمن انسانِ جعبه‌اي (&lt;/span&gt;&lt;em&gt;&lt;span dir=&quot;ltr&quot;&gt;Etui-man&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;) است&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;ltr&quot;&gt;&lt;em&gt;.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;
انسان جعبه‌اي به دنبال آرامش و فراغت خويش است، و صندوقچه همان عصاره و
مظهر اوست. داخل صندوقچه چيزي نيست مگر ردي از جنس مخمل كه او بر جهان ثبت
كرده است. شخصيت ويرانگر حتي ردپاهاي تخريب را نيز محو مي‌كند. &lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;
&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; class=&quot; &quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;شخصيت
ويرانگر در خط مقدم جبهۀ سنت‌گرايان ‌ايستاده است. برخي آدم‌ها چيزها را
به‌مدد دست‌نيافتني‌‌ساختن‌شان [به آينده] انتقال مي‌دهند و بدين‌سان
حفظ‌شان مي‌كنند، برخي ديگر اما وضعيت‌‌ها را از اين طريق انتقال مي‌دهند
كه آنها&lt;span&gt;  &lt;/span&gt;را به‌درد‌بخور، و لاجرم محو‌ و نابود،
مي‌سازند. اين گروه آخر ويرانگر خوانده مي‌شوند. شخصيت ويرانگر واجد
آگاهيِ انسان تاريخي است، انساني كه ژرف‌ترين احساس يا عاطفۀ او عبارت است
از نوعي بدگماني نازدودني نسبت به سير اشياء و امور، و نوعي آمادگي براي
اين‌كه هر لحظه تشخيص دهد كه همه‌چيز دارد خراب مي‌شود. ازاين‌رو، شخصيت
ويرانگر چيزي نيست مگر خودِ اعتماد‌پذيري. &lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;
&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; class=&quot; &quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;در
نظر شخصيت ويرانگر، هيچ‌چيز ماندگار نيست. اما درست به‌همين دليل، او در
همه‌جا راه‌هايي پيدا مي‌كند. آنجا كه ديگران به ديوارها و كوه‌ها
برمي‌خورند، همان‌جا او راهي مي‌بيند. ولي چون او هرجايي راهي مي‌بيند،
لاجرم مجبور است در همه‌جا چيزها را از سر راه كنار زند و بروبد. ولي نه
هميشه با زوري عريان، بلكه گاهي به ظريف‌ترين شكل. چون او همه‌جا راه‌هايي
سراغ دارد، پس همواره خود را در تقاطع‌ها مي‌يابد. هيچ لحظه‌اي نمي‌داند
كه لحظۀ بعد با خود چه خواهد آورد. آنچه را وجود دارد او به ويرانه بدل
مي‌سازد، ولي نه به‌خاطر خود ويرانه، بلكه به‌خاطر راهي كه از ميان آن
مي‌گذرد.&lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;
&lt;/p&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; class=&quot; &quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-style: normal;&quot;&gt;شخصيت ويرانگر را اين احساس زنده نگه نمي‌دارد كه زندگي ارزش‌ِ زيستن را دارد، بلكه اين احساس كه خودكشي به زحمت‌اش نمي‌ارزد.&lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;
&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;em&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-size: 10pt;&quot; dir=&quot;rtl&quot;&gt;منبع: مجلد دوم از جلد چهارم &lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-size: 10pt;&quot; dir=&quot;rtl&quot;&gt;مجموعه آثار&lt;em&gt; بنيامين، نسخه انتشارات روزكامپ، به‌تصحيح رولف تيده‌مان، صص، 396-&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;hr width=&quot;100%&quot; size=&quot;2&quot; /&gt;&lt;p&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;span lang=&quot;FA&quot; style=&quot;font-size: 10pt;&quot; dir=&quot;rtl&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;p dir=&quot;rtl&quot; style=&quot;background: white none repeat scroll 0% 0%; text-align: justify; line-height: 18pt; vertical-align: top; -moz-background-clip: border; -moz-background-origin: padding; -moz-background-inline-policy: continuous;&quot;&gt;&lt;font size=&quot;2&quot; face=&quot;tahoma,verdana,arial,helvetica,sans-serif&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/font&gt;&lt;/p&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;</description>
<pubDate>Wed, 21 Oct 2009 12:17:18 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=122</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-122.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>الهکم التکاثر ...</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-121.aspx</link>
<description>&lt;FONT size=3&gt;&lt;/FONT&gt; &lt;/P&gt;
&lt;P&gt;الهکم التکاثر، حتی زرتم المقابر&lt;/P&gt;
&lt;P&gt;قرآن&lt;/P&gt;</description>
<pubDate>Thu, 15 Oct 2009 08:59:09 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=121</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-121.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>موفقیت‌های مینیمال ، توهمات کاپیتال</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-120.aspx</link>
<description>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;... سوژه‌ای که به خالی بودن وعده‌ها و پیروزی‌های مینیمال در متن سازمان سرمایه‌داری پی می‌برد، اصولاً سوژه‌ی خطرناکی‌ است. نظم موجود در نهایت قساوت چنین سوژه‌ای را حذف می‌کند. درافتادن با اژدهایی به نام کاپیتالیسم از عهده‌ی بشر خارج است؛ تن دادن به وضع موجود تنها در وضع موجود معقول است.&lt;/p&gt;
</description>
<pubDate>Tue, 13 Oct 2009 03:25:58 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=120</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-120.aspx</guid>
</item>
<item>
<title>تاریخ</title>
<link>http://imanian.blogfa.com/post-119.aspx</link>
<description> &lt;/P&gt;
&lt;P&gt;... تاریخ در کف خیابان رخ می‌دهد.&lt;/P&gt;</description>
<pubDate>Tue, 06 Oct 2009 14:19:38 GMT</pubDate>
<comments>http://commenting.blogfa.com/?blogid=imanian&amp;postid=119</comments>
<dc:creator>imanian</dc:creator>
<guid>http://imanian.blogfa.com/post-119.aspx</guid>
</item>
</channel>
</rss>
